बिहेको पहिलो रातमा Part 10(अन्तिम )

"बोल प्रभास ! मेरो आभासलाइ ठिक त छ होइन ! मेरो अभुलाइ ठिक त छ हैन ? इज हि अलराइट अर ?......"
अँह धेरै बेर केही जवाफ आएन !
आभासकी आमाको चिच्याहट रोकिएको थिएन ! आभासको छातिमा नै थियो !
म प्रभासलाइ घचघच्याउन लागेँ , प्रभास किन बोल्दैनौ भन न के भयो मेरो आभासलाइ ?
धेरै समय पछि गहभरी आँसु पारेर बोल्नु भयो ," हि इज नो मोर विथ अस ! हि इज डेढ ! दाइ अब भगवानको प्यारो हुनु भयो ! मलाई छोड्नु भयो ,आमा , बाबा सबैलाई छोड्नुभयो , आफ्नो प्रेमलाइ छोडेर यो दुनियाँबाट सदा सदाको लागि बिदा हुनु भयो !"
मैले पत्याउनै सकिन ! बोलेँ " प्रभास झुटो नबोल ! मेरो आभासलाई केही हुन सक्दैन , हामीले सँगै बाँच्ने सँगै मर्ने कसम खाएका थियौँ , हाम्रो प्रेम यसरी अन्त्य हुन सक्दैन ! उसले मलाई यसरी छोडेर जान सक्दैन ! "
प्रभास फेरि बोल्नु भयो " अस्पताल ल्याइ पुर्याउँदै दाइको मृत्यु भै सकेको रहेछ ! जुनु दि दाइले हार्नु भयो , हजुरहरुको प्रेमले हार्यो ! हजुर हरुको प्रेमको अघि मृत्यु बिजयी भयो ! "
"छोरा , मेरो बाबू , मेरो अभि , यसरिछोडेर जान सक्दैनौ , हेर त तिम्रो मामु , तिमि ज्यान भन्थ्यौ नि मलाई हेर त बाबू म तिम्रो अङ्गालोमा छु , बाबू मेरो भागको खाना मन पर्छ हैन तिमी लाई ? मेरो काखमा आफ्नो टाउको राखेर निदक्सौन मन पर्छ हैन बाबू ! उठ मेरो राज उठ म तिमी लाई सुताउन आएको !" आभासको आमा अर्धपागल जस्तै हुनु भएछ ! आफ्नो छोराको मृत्यु कुन चाहिँ बाबू आमाले सहन सक्छन र ? आमाको त्यो रुवाइ मलाई असह्य्यै भै रहेको थियो !
एउटि आमा आफ्नो छोराको ज्यान मागेर रुँदै थिइन ! कसले सहन सक्थ्यो र ! म भुइँमा पछ्छारिएँ !

सिर्फ आभास मात्र याद आइरह्यो , उसँग पहिलो पटक भेटेको दिन , उसँग बिताएका हरेक पल , उसले बोलेका हरेक कुरा याद आयो ! , उसले म रिसाउँदा फकाउन  भन्ने गर्थ्यो ," कास ! एकचोटी भनेको भए हुन्थ्यो म त्यहाँबाट पनि फिर्ता आउथेँ जहाँबाट कोहि फिर्ता आउँदैनन !"
आज मलाई ऊ चाहिएको छ , आभास चाहिएको छ ! कास ऊ फिर्ता आउँथ्यो , ! मृत्युबाट को फिर्ता आउथ्यो र !
म दोसि थिएँ यो सबै कुराको लागि ! न मैले अतीत सँग बिहे गर्थेँ , न त आभास नै बिचलित हुन्थ्यो न त यो दुर्घटना नै अनि न त आभासको मृत्यु नै हुन्थ्यो !  आभास यतिबेला मेरो काखमा हुन्थ्यो !
म अझै बिश्वस्त छु ऊ पक्का फर्केर आउने छ चाहे त्यो दिन मेरो मृत्यु कै किन नहोस् !
बिश्वस्त त थिएँ तर अब ऊ कहिल्यै नफर्कने गरेर बिदा भइ सकेको थियो ,!

मैले हारेको दिन आज ! प्रेम गर्नेले हारेको दिन आज ! मैले जे देखेँ प्राय प्रेम कहानी हरु अधुरै रहन्छन् , कमै पूरा हुन्छन ! मेरो र आभासको कहानी पनि अधुरै रह्यो !
मैले आभासको अनुहार सम्म हेर्न सकिन ! भुइँमा नै पछाऋएर रोइरहेको थिएँ ! 
के नै गर्न सक्थेँ र अब सम्झन बाहेक ! आभासको याद छ मसँग मिठा मिठा यादगार पलहरु छन मेरो सम्झनामा उसँग बिताएका ! त्यसकै सहारामा अब बाँकी जीवन गुजार्नु थियो मलाई ! म रोइरहेको थिएँ ! अतीत नजिकै आउनु भयो र मलाई आफ्नो अङ्गालोको साहारा दिनुभयो ! रुनको लागि !

THE END