मेरो नाम शिब हो । मेरो एक साथि परी थिईन ।
जस्को लागि म आफ्नो ज्यान पनि दिन तयार थिए
किन कि म उनिलाई मन मनै मन पराउथे ।
तर मैले भन्न सकि रहेको थिएन ।
म गरीब थिए । र उनि धनि ।
म झुपडिमा हुर्केको एक किशानको छोरो थिए ।
तर उनि धनि बाउकि एक मात्र प्यारि छोरि
थियो ।
हामी सकुल पडदा देखिको साथि थियो ।
हामी सगै पाच कक्षा देखि 10 slc pass हुने
सम्म थिए ।
तर पनि हामी एक अर्काको धेरै मिलने साथि थिए ।
प्राय जसो नास्ता खाने स्कुलको टिफिन बेला म
सगँ पैसा हुदैन थियो
।
तर उनिले म सँग छ जति पैसा भए पनि जाउ नास्ता
गर्न भन्थिन ।
अनि म पनि जान्थे ।
।
slc मा PASS भए पछि ।
उनि पढनका लागि जापान जाने भईन ।
तर म कहा जान सक्थेर ।
गरिबिको कारन मैले पढाई अगाडि बडौन सकिन ।
उनि मलाई हरेक दिन भए पनि मेरै घर आउथे भेटनलाई ।
उनकि आमा बाबा पनि धेरै राम्रो हुनु हुन्थ्यौ ।
छोरीले जे भने पनि भन्नु हुन्थे र मेरो घरमा आई
कोदोको ढेडो र गुन्द्रुक खानु हुनथ्यौ ।
एक दिन उनि रुदै आईन र भनि म पढन जापान जादैछु ।
तिमी एकलै हुन्छौ होला ।
निराश नभई बस है ।
मेरा आखा भरि आसु आयो र म पनि रुदै छिटै आउ है
भने ।
अनि बिदाई गरे उनिलाई मैले ।
उनिले अब म जादैछु तिम्रो यो एक गिफ्ट भनेर एक
चिज दिएको थियो
।
हेर्दा एक घडि जस्तो थियो ।
तर मैले खोलि हेरेन ।
उनि मलाई छोडि गईन ।
र म उनि आउने दिन गन्दै बसे ।
चाईन गए पछि न उनले फोन गरे न मैले नै गर्न सक्थे ।
एक चोटि पनि उनिले मलाई फोन गरिन ।
एक बर्ष पछि ।
उनका बाबा र आमा नेपाल आई पुग्नु भो र
खुसि थिए ।
उनिलाई देखन पाउछु भनि ।
म उनको घर गए र ।
मैले उनिको आमा लाई भेटेर खै त कालि काहा छिन
भनेर सोधे तर
उनकि आमा रुदै भन्नु भो उपचार गर्ने समयमा उनको
निधन भयो ।
हैन के भनदै हुनु हुन्छ तपाई आन्टी भनेर
मैले सोधे ।
आन्टि फेरि पनि रुदै भन्नु भो ।
ल तिमीलाई थाहा छैन र बाबु हामिले उनलाई
उपचारका लागि जापान लागेका हुन ।र उपचार गर्ने
क्रम्मा उनलाई
डाकटरले बचाउन सकिन ।
।
म छागा बाट खासे झै भयो ।
किन उनि म सग झुट बोलेकि होलान भनेर ।
म धेरै रोए ।
आखा भरि आसु लि त्याहा बाटा घर फर्किए ।
।
उनि को यादमा म तडपि रहे ।
र मेरो हातमा उनिले जापान जानु भन्दा अघि एक
गिफ्ट थियो ।
म त्यसैलाई हेरि बसे ।
उनि रिसले त्यो घडि जस्तो चिज फालि दिए ।
तर त्यो चिज भित्र बाट एक औठि र एक कागजको
टुक्रा निकलियो ।
म छक्क परि हेरि बसे ।
।
रुदै ति दुबै चिज टिपि हेरि बसे ।
अनि मैले
त्यो कागजको टुक्रा खोलि हेरे ।
।
कागजमा यसतो लेखिएको थियो मेरो होश नै
उड्यो ।
।
हाई शिब मेरो दिलको राजकुमार मेरो तिमी
साथि मात्र हैन ।
मेरो जिबन साथि पनि सोचेकि छु तर के गर्नु
मलाई ट्युमरले दिन रात सताउछ । म जापान जादैछु
यति निको भएर
आएछु भने कुनै दिन बसेर माया पीरतिको कुरा गरौ
ला है ।
तिमीलाई मन पराउछु त्यसैले मैले म बिरामीृछु भन्न
सकिन
झुट बोलि पढनका लागि भनेर जादैछु नरिसाउनु है
plz sorry ,
।
मेरा आखा हरु झन रसायो
।
मैले सोचे थे म मात्र उनलाई मन पराउछु सोचे थे तर हैन
। म गलत रहेछु ।
म उनिलाई धेरै मिश गर्छु ।
आज पनि र भोलि का दिन हरुमा पनि गर्ने छु ।
*******The End*******
Comments