"बानेश्वर "भाग-३

.........जेठा दाइ को कुरा सुनेर चन्द्रकला बोल्न सकिनन...
सङै बस्नु भएको आमा उठेर खोक्दै बाहिर निस्किनु भयो...सायद आमा लाई पनि जेठा छोरा को कुरा मन परेन होला..!

रात को ८ बजि सकेका ले सबै जना खाना खान भेला भए..
चन्द्रकला भोक लागेको छैन भन्दै चुला को छेउ मा बसि रहिन..
सबै जना ले खाना खाइ सकेर सुत्न गए....

जाने बेला फेरि चन्द्रकला का दाइ ले बहिनी लाई भने
"समय छ रात भरी सोच !! कुलघरान पैसा र राम्रो खानदान भएको जस्तो लाग्यो सुख पाउछेस "

चन्द्रकला को मन पोलि रहेको थिइयो...चुला मा सल्किएको आगो भन्दा कयौ गुणा बढी ...

चन्द्रकला आमा को अङालो मा झ्याप्पै परिन...र रुन थालिन...

"आमा के छोरी को जात नै यस्तै हो...
के बिहे गरेर गएको दिन देखि म पराइ भए...
के म तिम्रै छोरी हैन...के म दाइ हरु कि एक्लि बहिनी हैन...
के मलाइ यो घर मा अलिकति पनि अधिकार छैन...

एक चिम्टी सिन्दुर ले के सबै अधिकार किनेर लग्यो ....चन्द्रकला ले
आज को रात मात्र घर मा बिताउने निर्णय लिगिन...

मेरो सिन्दुर पुछिएको हो..मेरो जवानी लुटिएको हैन...धन सम्पती र कुलघरान भन्दै मा म आफू भन्दा डबल जेठो मान्छे सग जादिन...

के तिम्री छोरी फेरि बिधुवाइ भएको हेर्न चहान्छौ??
आमा छोरी रात भरी सुतेनन...

.....ला म सग यो २५०० सय छ !! भोलि बिहानै काठमाडौ जा....
दुख गर !! म तेरो फूपू लाई खबर पठाइ दिन्छु !! उ पनि उतै कुन्नी के मा काम गर्छे रे...भेटेर सबै कुरा भन ...दुख बुझ्ने छे...काम खोजी दे भन्नू !! म तलाइ यो हालत मा हेर्न सक्दिन छोरी....म बुढी डाडामाथी को घाम भएकी छु !! घर मा छोरा बुहारी कै हैकम चल्छ !! भोलि बिहानै को गाडी समात..

सुख पाइछेस भने फर्केर आइज ...म बुढी अब कति नै बाचुला र...
तर त मरे तुल्य भएर न बाच !! उमेर छ बिहे नै सबै थोक हैन...यो एउटा बन्धन मात्र हो....यहाँ घर मै बसि रहिस भने तलाइ दाजु भाउजू ले देखि सहदैनन...

आमा को कुरा सुनेर चन्द्रकला शान्त भैन...उनी ले सोचेकी थिइन..बाकी जिन्दगी आमा को काख मा बिताउछु...तर आमा ले पनि घर मा नबस भनिन...सोचिन बुढी लाई पनि त मन भित्र पीडा होला...

उनी ले घर छोड्ने निर्णय लिगिन...

बिहानै झिसमिसे मा ...

आमा को हात बाट २५०० सय रुपैयाँ र केही कपडा पोको पारेर अन्तिम पल्ट आमा को मुख हेरिन...

चन्द्रकला का आँखा रसाए...
बुढी भएउ आमा...खै कसरी बसौली...पानी पिउन मन लाग्दा देलान कि नाइ...
दिन भरी काम गरि रहदा थाकेका ती पाखुरा मा तेल कस्ले लगाइ देला...
आमा को फुलेको कपाल छाम्दै....बाचे भने ५-६ महिना मै आउछु..बाटो हेरि रहनु...
घाँस काट्न ठाडे भिर एक्कै जाउली..अब काम गर्न सक्दिनौ...कम्जोर भै सकेउ... अब जानू पर्दैन...

आमा छोरी को निक्कै बेर गन्थन भयो...
उज्यालो हुन लागि सकेको थिइयो...चन्द्रकला ले आमा लाई अन्तिम पटक अङालो मारिन ...

आमाको बोली अड्किएर होला...केही बोल्न सकिनन...
मन मनै सोचिन होला..."  त  फर्किदा फर्किदा म बुढी मरि सके