म अँजली ।
करिब 2 बर्ष पछि अमेरिया बाट पढाइ सकेर म घर फर्केका थिई । घर आए पछि परी र शिब सँग भेट्ने रहर लाग्यो । उनीहरूको मोबाईलमा फोन गर्दा कम्प्युटरले उपलब्ध हुन सकेन बताउदै थियो । मैले सोचे सायद उनीहरू बिहे गरेर कसैले परिसान नगरोस भनेर मोबाइल नो. पनि परीवर्तन गरिसकेका थिए ।।
उनीहरू लाई भेट्न मन थियो तर भेटु कसरी थाहा थिएन । जब म आफ्नो घर पुगे दसै तिहारको माहोल थियो ।
विजया दशमी नेपालीहरूको प्रमुख चाड मानिन्छ । राष्ट्रिय चाड समेत मनिने दशैँ(नवरात्र) हिन्दु धर्मवलम्बीहरुले आश्र्विन शुक्ल प्रतिपदादेखि नवमी सम्म(नवरात्रभर)शक्तिको आराधना गरी दशौं दिन विहान दशमीका दिन टीका-प्रसाद ग्रहण र विशेष रुपमा पुर्णिमा सम्म (प्रसाद ग्रहणका लागि)मनाउने गर्छन्।
यस्तै सबैतिर खुसीको माहोल थियो । दसैले गर्दा सबै नेपालीहरू हषिर्त हुँदै अान्नद उठाउदै गरेका थिए । हाम्रो गाउँमा प्रत्येक बर्ष एउटा ठुलो मेला हुने गर्थ्यो । त्येसैले म पनि पहिला आमा बुबा आफन्तहरू सँग भेटि नया कपडा लगाएर एउटी सानी बहिनी सँग मेला घुम्नु गए । मेला तिर जादा मान्छेहरूको अतिनै धेरै भीड थियो । मेला भरी नै कोलाहल थियो । मैले नोटिस गरे कि एउटा केटा बाटो देखि नै मेेरो पछि पछि लागिरहेको थियो ।
म मेला मा गएर एकछिन पर्खिदा त्यो केटा मेरो नजिक आएर मलाई हेलो पुजा , के छ मैयाँ ? You are looking Chwak today भन्यो ।।
( मनमनै सोचे साला यी केटाहरूलाई राम्री केटी देख्नु नै नहुने लाईन हान्नु खोज्नु थाल्छ )
मैले भनि " हेलो राजा , के छ भैया ? thanks for being my bro today .. ।
( यदि कुनै केटा तपाईं कि पछि परेछ भने त्यसलाई दाइ वा भाई भन्दिनु , त्यो केटा आफै लज्जित हुँदै सोरी दिदी वा बहिनी भनेर जानेछ )
त्यसतै उ पनि मेरो कुरा सुनेर लाज मानेर उदास भयो । त्यसपछि म बहिनीलाई लिएर मेला भित्र घम्नु थाले । करिब 1 घण्टा पछि त्यो केटा फेरी मेरी पछि पछि आउन थाले । मलाई एकदम रिस उठ्यो म आफ्नो स्यानडल उठाएर उसलाई हान्नु खोज्दा उसले हाई अँजली भने ।
म मेरी नाम सुनेर छक्क परे । सोचे उसलाई मेरी नाम कसरी थाहा भयो , आखिर त्यो केटा को हो ???
म स्यान्डल भुई मा राख्दै उसलाई सोधे " तिमी शिब हौ ? " । उसले भने "होईन , म शिबको साथी राज हो ।
त्यसपछि मैले इछयुक हुँदै उसलाई सोधे "के शिब र परी पनि यता घुम्नु आएका छन " । उसले आश्चर्य हुँदै सोध्यो " के , तिमीलाई शिब र परीकी बारेमा थाहा छैन " ।
मैले सोधे " के भयो र शिब र परीलाइ " ।
उसले परी र शिब को Engagement को दिन भएको कुराहरू सुनाउनु थाले ।
उसको कुरा सुनेर मेरो आखाबाट थोपा थोपा गरि आशु बग्नु थाले । मेरी शरीरमा भएकी रौ उभिनु थाले । मेरो दिमागले केही सोच्नै सकिन ।
करिब 5 मिनेट पश्चताप
म हल्का ठिक भए । मैले सोधे " अनि खोई त शिब ? "। उसले भन्यो " परी बिते पश्चताप शिब उसकै सम्झनामा तडपिदै पागल भए , अहिले उसकी बाबाले 1 बर्ष देखि इलाज गर्नु हुदैछ तर पनि अहिले सम्म शिब न त केही बोल्नु सक्छ , न त केही गर्नु सक्छ , मात्र सधै Wheel Chair मा बसेका हुन्छ ।
मैले भने " के म शिबलाई भेट्न सक्छु " । उसले हुन्छ भन्दै आफ्नो बाईक मा बसाएर शिबको घर तिर लानु थाले । मैले उसलाइ सोधे " तिमी कसरी मलाई चिन्यौ " ।
उसले भने " परीलाई भेट्न तिम्रो होस्टेल मा म र शिब गएका थिए । त्यस पछि शिबले मलाई तिम्रो बारेमा सुनाएका थियो ।
( उसले मलाई होस्टेलमा गएको बेलाको Funny moments को बारेमा भन्नु थाले )
त्यो बेलाको कुरा सम्जिदा धेरै हासो उठ्दै थियो तर हासो सँगै आखाबाट आशु पनि बग्दै थियो ।
शिब लाई भेट्नु जानुको लागि जङ्गल को बाटो बाट जानू पर्थ्यो । हामी आधी बाटोमा पुगिसकेका थिए कि अचानक बाटोमा भेैसी को झुन्ड भाग्दै आउदै थियो । भैसीलाई देखेेेर राजको हात काप्नु थाले । एउटा भैसीले आएर उसको बाइकमा जोरले हान्यौ । हामी बाईक बाट झरेर जङ्गल तर्फ झरे ।
मेरो खुट्टामा हल्का चोट लागेको थियो त्यै भएर म पीडाले छटपटाउदै थिए । उता राजको अनुहार भैसी कै गोखर माथी झरेको थियो । उसलाई हेर्दा म दात निकाल्दै हास्नु थाले । उनी रिसले मलाई कुट्नु खोज्दै थिए तर उसको शरीरमा यति चोट लागेको थियो कि उ उठ्नु पनि सकिरहेको थिएन ।
बाटोमा कुनै मान्छेलाई आवत जावत गरेको पनि देखेन । हामी त्यहा 1 घण्टा जति आराम गर्दा हाम्रो पीडा हल्का कम भयो । बाईकलाई हेर्दा पुरै बिग्रिसकेका थियो , मैले राजलाई अब के गर्ने सोध्दा उसले बाटोमा कुनै गाडी भेटायो भने त्यै गाडी मा जाने भन्यो ।
राती 7 बज्यो त्यै पनि कुनै मान्छेलाई बाटोमा आएको देखिन । हामीलाई भोक तिर्खाले भोक पनि लागेको थियो र त्यसतो बिरानो जङगलमा हुदा डर पनि लाग्दै थियो । मैले आफ्नो ह्यान्ड ब्यागमा हेर्दा भगवानलाई ढोग्दै गरेको बेला पण्डित ज्युले दिनु भएको एउटा लड्डु को प्रसाद थियो । मैले त्यसलाई निकालेर खानु लाग्दा राज मुख चटपटाउनु थाले । मैले सोचे उसलाई पनि खानु मन लागे होला । त्यै भएर ती एक लड्डु बाट आधा आधा गरेर दुबै जना खाए । जिन्दगीमा कहिले पनि यस्तो दिन आएका थिएन तर त्यो दिन शिब लाई भेट्नु जादा अचानक यस्तो दुर्घटना को स्वीकार हुनु पर्यो ।
न्युटनको चालसम्बन्धी तेस्रो नियम त्रुटिपूर्ण भएको भन्दै एक जना शिक्षकले चुनौती दिएका छन् । नवलपरासीको सेमरीस्थित एक निजी विद्यालयका विज्ञान शिक्षक राजकुमार थापाल...
Comments