एक्लो जीवन कोठामा बस्दा पनि लुगलुग कमाउने जाडो जाडो
छेक्न को लागि म ब्ल्यान्केट को साहार लिरहेको थिए तेति कै मा मेरो
आँखा झ्याल हुँदै अगाडि को एउटा सुन्दर फुल मा नजर गयो र म
त्यो फुल लाई अरुको हात पर्न नदिने भन्ने उदेश्य ले कुर्सी
मा राखेको एउटा बाक्लो ज्याकेट लगायर म त्यो बगैचा मा रहेको फुल
तर्फ लामा लामा पाइला को गति मा घर बाट बाहिर निस्किय आकाश मा
सुर्य लाई कालो बादल ले पुरै छेकेको थियो बाहिर सिर सिर चिसो हावा
चलिराको थियो र केही समय हिडाइ पछि त्यो फुल को
आमन्य सामन्य भय त्यो फुल मेरो हाइट ले पुग्न नसक्ने
अबस्थामा त्यो फुल फुलिरहेको थियो जसरी भयपनि मलाई
त्यो फुल टिप्नु पर्छ भन्ने एउटा मन भित्र छुट्टै उर्जा आइराको
थियो र त्यो फुल टिप्न मा खोजे तर सकिन कोसिस गरिरहे फुल
बाहिर बाट हेर्दा जति सुन्दर भए पनि भित्र सोचेको भन्दा धेरै
फरक रहेछ त्यो मलाई फुल टिप्ने क्रममा तिगा अनि लामा ती
काडाहरुले पटक पटक मेरो हात मा गोप्दा हात बाट रगत बगिरहेको
थियो निरन्तर को प्रयास पछि म त्यो फुल टिप्न सफल भय एक्कासि
एउटा डरलाग्दो आवाज मेरो कान मा ठोकिन पुग्यो त्यो आवाज को
वास्ता नगरी त्यो फुल लाई आफ्नो बनाउन खोजे र त्यो फुल
टिप्न सफल पनि आफ्नो बनाउन भने म सकिम मोटाएर भुडी
बाहिर निस्केको टाउको मा बाक्लो टोपि सुइटर माथि टाँक खुला छोडेर
कालो कोट झोले पाइन्ट र कालो जुत्ता लागाको अधबैंसे त्यो डरलाग्दो
मानिस ले मलाइ गाली गरिराको रहेछ तर मैले तेस्को कुनै वास्ता
नगरेको कारण त्यो मानिस मेरो अगाडि आयो एक्कासि मनमा यो मान्छे
फुल खोस्न आएको त होइन यस्तै विभिन्न किसिम का बिचार मन मा
पैदा भैराको थियो त्यो मान्छे देखेर म नबोली नुन खाको कुखुरा
को ताल मा झोक्राएर बसिरहे यो फुल टिप्ने अनुमती कस्ले
दियो ? किन टिपेको ? तथा अनेक प्रश्नहरु सोधिरयो देख्दा पनि
डरलाग्दो तेस माथी बगैंचा को माली म तेस्को सामु एक
शब्द बोल्न सकिन अनि मेरो हात मा भएको फुल मालीले लेर
गयो जाने क्रममा यो फुल मैले अरु कसैको नाम मा गर्दिय को छु यो
फुल लाई सधैको लागि बिर्सिदे भन्यो तर त्यो फुल कहिलै बिर्सन
सक्दिन किनकी त्यो फुल कोइ नभएर मेरो मुटुको टुक्रा तेइ
आशा थियो जस्लाइ म संसार को सबै खुशी उसैको नाम मा
गर्दिन चाहन्थे
तेइ फुल यानकी आशाको फेम्ली संग बिहेको कुरा पनि
नगरेको होइन आशाको मम्मी ले हाम्रो सम्बन्धलाई सहमति
जनाए पनी उसको ड्याडि ले सिधै अस्वीकार
गरेपछी आशा र मेरो सहमति मा यो गाउँ सहर देखि धेरै टाढा
जाने निर्णय भयो र हामी उज्यालो नहुदै त्यो ठाउँ छोडेर गयौ
का जाने थाहा छैन तेइ पनि हामी दुबै जानाको हिडाइको गति
तीब्र नै थियो हिड्ने क्रममा बसस्टेसन देखा पर्यो २ जानाको
लागि खनदह सम्मको टिकट बुकिङ गरे ३० मिनेट पछि बस हिड्ने
भने पछि बसस्टेशनको पछाडी पट्टी रहेको एउटा
होटेल मा बसेर खाजा खादै थियौ एक्कासि आशाको ड्याडी आयो
आशा डराइराको थिइन अनेक किसिम का प्रश्न सोध्यो मेरो बोली
नै आएन आशा को देब्रे हात मा च्याप्प समातेर आफ्नो कार को
अघिल्लो सिट मा राख्यो म ट्वा परेर हेर्नू बाहेक केही
सीप लागेन आज तेइ फुललाई सम्झेर दिन बितिरहेको छ
सायद आशाको ड्याडिलाइ बस स्टेसन को मान्छे ले हामी
भाग्न लागेको खबर आशा को ड्याडी सम्म नपुराइदिएको भए
आज आशा र म कति खुशी हुन्थ्यो होला त्यो पल म अब
कल्पना मात्र गर्न सक्छु किनकी आशा अरु कसैको भै
सकेकी छ ।
कलेज भर्खर स्कुले जीवन बिताएर कलेज जानू आफैमा खुसीको कुरा थियो । स्कुलमा जस्तो गृहकार्य गर्न नपर्ने र पढ्न मन लागे पढ्ने नत्र जता गए नि हुने भन्ने कुरा धेरै सुनेको थिए मैले । आज सुरु दिन थियो मेरो कलेजमा गाउँ बाट भर्खर शहर झरेको एक हप्ता मात्रै भएको थियो । त्यति थाहा थिएन शहरको रहनसहन र रमझम र झन कलेजको बारेमा थाहा हुने त कुरै भएन । भर्ना गर्न जादा झुलुक्क पुगेर काम सकेर फर्किएको थिए म राम्रो संग हेर्दा पनि हेरिन । नया भएकै भएर होला अफ्ट्यारो महशुस हुन्थ्यो तर जे भए नि पढ्न भनेर आइसकेपछि नगएर पनि त भएन । बिहानै उठे जुत्ता हिजो दिउसै देखि टलक्क टल्कने बनाएर पोलिस लगाएर राखेको थिए । कलेजको पोशाक पनि सफा चट्टको बनाएको थिए । पोशाक लगाएर बाथरुम मा गएर आफुलाई नियाले धेरैबेर सम्म । शिर देखि माथी सम्म दोहोराउदै तेह्राउदै हेरे सबै ठिक लाग्यो अनि ठूलो झोला भित्र एउटा मात्र कापि हालेर निस्किए कलेज तिर । त्यो बेलाको फेसन रे त्यो झोलाको छोटो फिता बनाएर टपक्क टासिने गरेर भिर्नु पर्ने अनि माथी पट्टी ग...
Comments