Skip to main content

कथा -रङ नम्बर (wrong number )(भाग-1)

म एउटा माध्यम परिवार मा हुर्केको मान्छे ! मेरो बालपन खुसी संगै बिते ! चाहेको कुरा पाउनै पर्छ भन्ने आदत बसेको थियो मलाई । जुनसुकै कुरा होस् मलाई मन परेको चिज पाउनै पर्छ भन्ने धारणा थियो त्यो मेरो बाल्यकाल देखि नै बसेको आदत थियो । जब उमेर बढदै गए तब सारिरिक बनावट संगै मेरो सोचाइ पनि बद्लिदै गए ! सारिरिक बनावट देखि मेरो मन मस्तिष्क मा भएको सारा सोच परिवर्तन भए तर आफुलाइ मन परेको चिज पाउनै पर्छ भन्ने आदत कहिले हटेन । जब बुझ्ने हुदै गए तब देखि आफ्नो त्यो बानी आफैलाइ मन परेन कोशिस को नगरेको पनि होईन त्यो आदत हटाउन तर सधैं असफल भैरहे । भनिन्छ नि सानै देखि लागेको बानी छोडन गाह्रो हुन्छ रे ! हो मलाई पनि त्यस्तै भाको थियो ।
संगै का साथीहरू पैसा कमाउन तिर लागे ।समय संगै साथीहरु पनि परिवर्तन हुँदै गए अनि म पनि । एस एस लि कटाए पछि पैसा कमाउने भन्दा पनि घुमघाम र रमाइलो मा दिन हरु जान थाले ।घरमा बुबा को सधैं गाली सुन्न पथ्र्यो न पढ्छ न पैसा कमाउन जान्छ हामिलाइ सान्ती संग बस्न नदिने भो यस्ले हरेक दिन बुबा को यहि कुरा सुन्दा सुन्दा थाकिसकेको थिए । हुन पनि हो बुबा आमा ले कति कर गर्नु भो तर पढ्न जाने मन नै भएन । आफ्नो छोराछोरी को भबिस्य को बारेमा कुन चाहिँ आमा बाबु लाई चिन्ता हुदैन र । बुबा को कुरा पनि ठिकै जस्तो लाग्न थाल्यो त्यसैले म पनि india जाने निर्णय गरे । केही दिन पछि india गए । नंया ठाउ नंया मान्छे नयाँ परिवेश ! पहिला पहिला त अलि अप्ठ्यारो महशुस भाको थियो तर आज भन्दा भोलि भन्दा सबै कुरा राम्रै लाग्न थाल्यो । होटेल लाइनमा काम गरे पहिलो पटक भाडा धुने । घरमा आफू ले खाएको भाडा धरी नधुने मान्छे आज दुनियाँ ले खाको भाडा धुदै थिए । मेरै उमेर का साथीहरू पनि धेरै थिए । छुट्टी को दिन कि त घुम्न जान्थ्यौ कि त हचुवा नम्बर मा call गरेर बसिरहन्थ्यौ । बानी नै भएको थियो हचुवा नम्बर मा call गरेर जिस्काउने । कहिलेकाही त केटा हरु पर्थे अनि नमज्जा ले गाली खाइन्थ्यो । तर पनि कसैको एक सब्द ले पनि यो गलत काम हो भन्ने आभास भएन । साथीहरू पनि त्यस्तै भएको ले होला सायद ।
दिन हरु खुसी संगै कट्दै थिए । पैसा पनि राम्रै कमाउदै थिए । 3 महिना भाडा माझे पछि waiter को काम पाए । तलब पनि बढयो । tip पनि हुन्थे लगभग तलब जति नै । दिन भरी कमाएको tip ले मुबाइल मा ब्यालेन्स हाल्यो अनि फेरि त्यै हर्कत सुरु हचुवा नम्बर मा call गर्ने । एउटा कुरा अचम्म लाग्यो जति पनि नम्बरमा call गरे 99% केटी हरु नै पर्थे । हुन त नेपाल मा केटा साथीहरू कहाँ बस्छन् र हुर्किन पाको छैन बिदेस भन्दै हिड्थे । त्यसैले होला सायद प्राय केटी साथीहरू नै पर्थे ।
एकदिन होटेल बाट रुम फर्किदै थिए अचानक मुबाइल बज्यो हेरेको कुनै नंया नम्बर थियो । हचुवा त call गर्ने मान्छे लाई आज त झन् मिस्कल आको थियो । ढिला नगरी तुरुन्तै call back गरे । एकपटक उठेन फेरि गरे यो पटक फोन receive भयो । मैले hello भने उता बाट सानो स्वरमा हजुर भनी -------
बाकी भाग को प्रतीक्षा गर्नुहोला ।

Comments

धेरै पढिएका कथाहरू.....

"बानेश्वर "भाग-३

.........जेठा दाइ को कुरा सुनेर चन्द्रकला बोल्न सकिनन... सङै बस्नु भएको आमा उठेर खोक्दै बाहिर निस्किनु भयो...सायद आमा लाई पनि जेठा छोरा को कुरा मन परेन होला..! रात को ८ बजि सकेका ले सबै ज...

Daughter छोरी

एक दिन एउटा व्यक्तिलाई बाटोमा अचानक रिँगटा लागेकोले केही मान्छे हरुले उलाई हस्पिटलमा लान्छ । सानै छदा उहाले आफ्नो छोराको मृगौला खराब भएकोले एउटा मृगौला आफ्नो छोरालाई दिएको थियो । त्यसैले अर्को मृगौलाले पनि काम गर्न छोडन लागेको थियो । उसको घरमा फोन गर पनि उसलाई त्यसतो हालतमा कोई आफन्त पनि भेटन आएन । उसलाई लाग्छ कि अब उसको अन्तिम दिन आईसकेछ । अर्को दिन उसको आखा खुल्छ , उसले अचम्म मान्दै डक्टरलाई सोधेछ " मलाई कसले आफ्नो मृगौला दिएछ ". डक्टरेले भन्छ " हजुर एउटी केटी आएको थियो उनले भनिन उनी हजुरको छोरी हो र हजुरलाई आफ्ना मृगौला दिन चाहान्छ "। मान्छे त्यो केटीको नजिक जान्छ र हेर्छ कि उनी साच्चै उसकी छोरी नै हुन्छ । जसलाई धेरै बर्ष पहिला उसले हेला गरेर घरबाट निकाल दिएका थिए । केटीले एउटा पत्र छोडेकी हुन्छ । उसले पत्र खोलेर पढ्छ ;--- " बाबा मलाई माफ गरिदिनु , म यो जुनीमा हजुरको छोरा बनी जन्मिनु सकिनन । सायद म धेरै नै भाग्यमानी रैछु जसको बुबाले यति धेरै माया गर्नु भएछ । त्यो दिन हरूलाई सम्झिदा धेरै रमाईलो लाग्छ । आमाले मलाई जन्म दिएर जानू भो , त्यसपछि हजुरले छोर...

बिहेको पहिलो रातमा Part 4

"अब किन सम्झेको ?" रुन्छे स्वरमा उसले फर्कायो ! मैले उसलाई चिनेदेखी पहिलो पटक उसको यस्तो आवाज सुनेको थिएँ !उसको स्वर मलिन थियो ! डर मिसिएको थियो उसको आवाजमा ! अलिअली सम्झना मिस...

Full Love Story ||Love Seasson|| In Nepali Language

  Love Session मेरो जन्म पण्डित श्री बिश्वेशवर चन्द्र प्रसाद पण्डित ज्युको घर मा भएको थियो । कसैलाई म मेरो बाबा को नाम भन्दा तिमीले आफ्नो बाबाको नाम भनेको कि तिम्रो ठेगाना भनेर खिल्लि उठाउथे । पण्डित ज्यु को घरमा मेरो जन्म भएकोले बाबाले आफै मेरो नाककरण गर्नु भएका थिए । मेरो नवरण को नाम प्रेम सुँन्दर चन्द्र प्रसाद पण्डित राखि दिनु भएको थियो । यो भन्दा त सानो मेरो घरको ठेगाना थियो , यति ठुलो नाम कसैलाई भन्दा सबै हासेर जिस्काउथे । म आफ्नो बाबाको एक्लो छोरा भएकोले गाउँ भरीका मान्छेहरुले मलाई छोटु पण्डित भनेर बुलाउनु हुन्थ्यो । हुन त नाम जति लामो थियो , उति धेरै मान सम्मान पनि थियो । तपाई सबैलाई थाहा नै होला , पण्डित ज्यु कसैको घरमा जादा , घरको मान्छेहरूले आफै कुर्सी दिएर बस्नु लगाउनु हुनु हुन्थ्यो । तर खासै मलाई इ मान सम्मान इज्जत को कुनै अावश्यक छैन जस्तो लाग्थ्यो । म जब स्कुल जान्थे , दलित जातका साथीहरू मेरो बेन्च बाटै उठेर अर्को बेन्च मा बस्ने गर्थे । म छक्क पर्दै किन उठेको भनेर सोध्दा उनीहरूले हामी तल्लो जातको हो त्यसैले हामीलाई तिमी सँग बस्नु अनुमति छैन भन्ने गर्थे । तर त्यै कक्ष...