Skip to main content

दुखको गुन


राजु एउटा गरिब केटा थियो । उसले स्कुलको फिस तिर्नुको लागि सबैको घरमा केही काम गर्दै पैसा मागेर पढ्ने गर्थे ।
एक दिन राजु आफ्नो स्कूल को फीस तिर्नको लागि अरू को घरमा काम गर्न गए तर उसलाई काम छैन भनेर सबैले फर्काए ,
यता उता गर्दै उसलाई धेरै भोख लाग्यो ।
पहलो ढोका खटखटाए एउटी केटी पुजाले ढोका खोलिन,
उनलाई देखेर उ डराउछ र खानु माग्नुको साटो उसले
एक ग्लास पानी माग्यो ।
पुजाले हेर्यो राजु भोकले छट्पटीदै थियो , त्यसैले उनीले एउटा ठुलो दुधको ग्लास लिएर दिए
राजुले बिस्तारै बिस्तारै सबै दूध पिएर भन्यो " कति पैसा दिउ "
पुजा ;- के को पैसा , आमाले मलाई सिकाएकी छन कि जब कसैलाई सहयोग गर्यो भने उबाट कहिले पनि पैसा लिनु हुन्न ।
राजु ;- तपाईलाई मन देखि धेरै धेरै धन्यबाद ।
त्यसपछि राजु त्याहा बाट फर्किन्छ , उसलाई मात्र शारीरिक
शक्ति मिल्नु साथै उसलाई भगवान र मान्छे प्रती अझ
बढी बिस्वास हुन थाल्छ ।
धेरै बर्ष पछि पुजा गंभीर रूपले बिरामी हुन्छे ,
लोकल डॉक्टर ले उनलाई शहर को अस्पताल मा उपचार गर्नको लागि पठाउछ ।
त्याहा एउटा डॉक्टरले उसकी फाईल पढ्न थाल्छ । उ राजु थियो र फाईल पढे पछि थाहा पाउछ कि ती केटी पुजा
थिईन । उ खुसी हुँदै पुजाको कोठामा हेर्न जान्छ र हेर्छ पुजा सुतेकी थिईन । उसले अठोट गर्छ कि जसरी भए पनि उसले पुजालाई बचाउछ ।
राजुले धेरै परिश्रम गरेर पुजाको उपचार गर्छ र उसको उपचार सफल हुन्छ ।
निको भए पछि अर्को डॉक्टर गएर पुजालाई बिल दिन्छ । पुजाले सोच्छ उनी बिरामीबाट बचे तर त्यो बिलले उसको ज्यान अवशय लिनेछ ।
पुजाले त्यो खोल्छ र हेर्छ कि त्यो बिलमा रकम लेखेको हुन्छ र जब उसले बिलको तल हेर्छ त्यसमा लेखेको हुन्छ " एक ग्लास दुध बाट यसको पैसा तिरी सकेको छ " ।
तल राजुको हस्ताक्षर थियो ।
खुशी र आश्चर्यले उसकी आखा बाट आसु झर्न थाल्छ ।
पुजाले माथीको तर्फ आफ्नो दुबै हात उठाएर भन्छ "
" हे भगवान..! हजुरलाई धेरै - धेरै धन्यवाद.. हजुरको माया मान्छेको मन र हात द्वारा कहाँ कहाँ सम्म छरिसकेको छ ।
The End
Moral ;- यदि तपाईं अरूलाई भलो चिताउनु हुन्छ भने , एक दिन भगवानले पनि तपाईंलाई कुनै माध्यम बाट भलो गर्नेछ ।
अब तपाई सँग मात्र दुईवटा छनोट छ , के तपाई यसलाई सेयर गरेर सबैलाई यो सँदेश दिनु नत्र तपाईंलाई भगवानले कहिले पनि भलो गर्दैन ।

Comments

धेरै पढिएका कथाहरू.....

"बानेश्वर "भाग-३

.........जेठा दाइ को कुरा सुनेर चन्द्रकला बोल्न सकिनन... सङै बस्नु भएको आमा उठेर खोक्दै बाहिर निस्किनु भयो...सायद आमा लाई पनि जेठा छोरा को कुरा मन परेन होला..! रात को ८ बजि सकेका ले सबै ज...

Daughter छोरी

एक दिन एउटा व्यक्तिलाई बाटोमा अचानक रिँगटा लागेकोले केही मान्छे हरुले उलाई हस्पिटलमा लान्छ । सानै छदा उहाले आफ्नो छोराको मृगौला खराब भएकोले एउटा मृगौला आफ्नो छोरालाई दिएको थियो । त्यसैले अर्को मृगौलाले पनि काम गर्न छोडन लागेको थियो । उसको घरमा फोन गर पनि उसलाई त्यसतो हालतमा कोई आफन्त पनि भेटन आएन । उसलाई लाग्छ कि अब उसको अन्तिम दिन आईसकेछ । अर्को दिन उसको आखा खुल्छ , उसले अचम्म मान्दै डक्टरलाई सोधेछ " मलाई कसले आफ्नो मृगौला दिएछ ". डक्टरेले भन्छ " हजुर एउटी केटी आएको थियो उनले भनिन उनी हजुरको छोरी हो र हजुरलाई आफ्ना मृगौला दिन चाहान्छ "। मान्छे त्यो केटीको नजिक जान्छ र हेर्छ कि उनी साच्चै उसकी छोरी नै हुन्छ । जसलाई धेरै बर्ष पहिला उसले हेला गरेर घरबाट निकाल दिएका थिए । केटीले एउटा पत्र छोडेकी हुन्छ । उसले पत्र खोलेर पढ्छ ;--- " बाबा मलाई माफ गरिदिनु , म यो जुनीमा हजुरको छोरा बनी जन्मिनु सकिनन । सायद म धेरै नै भाग्यमानी रैछु जसको बुबाले यति धेरै माया गर्नु भएछ । त्यो दिन हरूलाई सम्झिदा धेरै रमाईलो लाग्छ । आमाले मलाई जन्म दिएर जानू भो , त्यसपछि हजुरले छोर...

बिहेको पहिलो रातमा Part 4

"अब किन सम्झेको ?" रुन्छे स्वरमा उसले फर्कायो ! मैले उसलाई चिनेदेखी पहिलो पटक उसको यस्तो आवाज सुनेको थिएँ !उसको स्वर मलिन थियो ! डर मिसिएको थियो उसको आवाजमा ! अलिअली सम्झना मिस...

Full Love Story ||Love Seasson|| In Nepali Language

  Love Session मेरो जन्म पण्डित श्री बिश्वेशवर चन्द्र प्रसाद पण्डित ज्युको घर मा भएको थियो । कसैलाई म मेरो बाबा को नाम भन्दा तिमीले आफ्नो बाबाको नाम भनेको कि तिम्रो ठेगाना भनेर खिल्लि उठाउथे । पण्डित ज्यु को घरमा मेरो जन्म भएकोले बाबाले आफै मेरो नाककरण गर्नु भएका थिए । मेरो नवरण को नाम प्रेम सुँन्दर चन्द्र प्रसाद पण्डित राखि दिनु भएको थियो । यो भन्दा त सानो मेरो घरको ठेगाना थियो , यति ठुलो नाम कसैलाई भन्दा सबै हासेर जिस्काउथे । म आफ्नो बाबाको एक्लो छोरा भएकोले गाउँ भरीका मान्छेहरुले मलाई छोटु पण्डित भनेर बुलाउनु हुन्थ्यो । हुन त नाम जति लामो थियो , उति धेरै मान सम्मान पनि थियो । तपाई सबैलाई थाहा नै होला , पण्डित ज्यु कसैको घरमा जादा , घरको मान्छेहरूले आफै कुर्सी दिएर बस्नु लगाउनु हुनु हुन्थ्यो । तर खासै मलाई इ मान सम्मान इज्जत को कुनै अावश्यक छैन जस्तो लाग्थ्यो । म जब स्कुल जान्थे , दलित जातका साथीहरू मेरो बेन्च बाटै उठेर अर्को बेन्च मा बस्ने गर्थे । म छक्क पर्दै किन उठेको भनेर सोध्दा उनीहरूले हामी तल्लो जातको हो त्यसैले हामीलाई तिमी सँग बस्नु अनुमति छैन भन्ने गर्थे । तर त्यै कक्ष...