भाग - 1
लेखक = शिब ढकाल
खै कहाँ देखि सुरु गरौं यो मेरो कहानी । न कतै देखि सुरु हुन्छ न कतै गएर टुङ्गिन्छ नै । समय र परिस्थिति ले मलाई धेरै कुरा सिकाए । कहिले धन बिना बाच्न सिकाए ,कहिले आफ्नै मन बिना त कहिले कसैको साथ बिना । जिन्दगीमा अनगिन्ती चोट हरु सहे अनि अनगिन्ती दुःख हरु । जिन्दगी ले हरपल हर घडी चोट दिई रह्यो तर म सदा मुस्कुराइ रहे । छुट्टै मजा थियो समय संग को खेल मेरो समय ले कहिले जित्न दिन्न थ्यो म कहिले हार मान्दिन थे । मानिस को सबैभन्दा ठुलो जित नै कोशिस हो भनिन्छ मलाई सहि लाग्थ्यो यो भनाइ । चाहे फैसला आफ्नो पक्ष मा किन नहोस् तर कोशिस भने गरि रहनु पर्छ ।कोशिस गर्दै जानू एकदिन पक्कै सफलता तपाईंको सहयात्री बन्ने छ । हो यहि सिद्धान्त लाई मान्यता दिएर अघि बढेको थिए म पनि । सफलता नमिलेको पनि होईन आफ्नो कोशिस अनुसार सफलता हरु मिले कै थियो । आफन्त भन्ने हरु नै पहिला टाढिएको थियो दुख पर्दा । हिजो उनीहरुको आफन्त भनेर हाम्लाइ चिनाउदा लाज हुन्छ भन्ने हरु आज हाम्रो आफन्त भनेर चिनाउदै छाती फुलाउछन । भनिन्छ नि दुनियाँ स्वार्थी छ तर यहाँ दुनियाँ होइन मान्छे हरु स्वार्थी छन् । मन भरी स्वार्थ को खाली भकारी लिएर नजिकिन्छन अनि जब कसैको सहायता मा त्यो भकारी भरिन्छ तब उसैलाई भुलिदिन्छन ।
जिन्दगी मा जस्तोसुकै बाधा किन नआओस् त्यसको सामना गर्न सक्ने क्षमता राख्नुस । भगवान ले भन्छ अरे त आट म पुर्याउछु । त्यसैले जिन्दगी देखि कहिले पछाडी कदम नसार्नुस किनकि समस्या को अर्को रुप नै समाधान हो । जस्तोसुकै समस्या होस् त्यसको समाधान भएकै हुन्छ मात्र हामी लाई पत्ता लगाउन गार्हो हो ।
यो जिन्दगी ले मलाई कहिले भोको पेट बाच्न सिकायो कहिले खाली पकेट । मनमा जस्तोसुकै ब्यथा भएपनी म सधैं अघि बढने कोशिस गर्दै थिए । मेरो हर कोशिस ले सफलता पनि मिलेको थियो । म अन्त्यन्त खुशी र प्रसन्न थिए । घर परिवार को साथ अनि आफ्नो मेहनत सबैले सफलता मिलेको थियो मलाई । सोच्थे जिन्दगीमा मेरो कहिले हार हुने छैन अनि मलाई कहिले समय ले पछार्न सक्ने छैन । तर मेरो सोचाइ अनि मेरो बुझाइ एकदमै गलत रहेछ मलाई समय र परिस्थिति ले यस्तो ठाँउ मा लगेर पछारी दियो कि म हजारौं कोशिस ले पनि कहिले उठन नसक्ने भए । यो सब को पछाडि एउटै कुरा को हात थियो त्यो हो मेरो अधुरो प्रेम अनि गुम्सिएका चाहना ।
म त्यति बेला कलेज पढ्दै थिए भर्खर भर्खरै कलेज जान थालेको थिए । रमाइलो लाग्थ्यो दिन हरु दिनभरि साथीहरू संग रमाइलो गर्यो अनि कलेज मा केही नयाँ कुरा सिक्यो । यसै गरि दिन हरु बित्दै गयो । खुशी थिए त्यो पल अनि त्यो क्षण लाग्छ अहिले पनि त्यै उमेरमा पुगेर त्यसैगरी रमाउन पाए । तर अब सम्भब थिएन ।
कलेज को दिन हरु रमाइलो संग नै बित्दै थियो । एकदिन साथीहरू संग चौरमा बसेर कुरा गर्दै थिए त्यतिकै मा पर देखि कोहि आउदै थियो । टाढा बाटै भएपनी उसको अनुहार त ठम्याउन सक्ने थिएन तर मिलेको जिउ डाल अनि अनि लामो कपाल माथी अलिकति बानेर तल खुल्ला छोडेकि थिइन् । उसलाई हेर्दै थिए उ नजिक नजिक आउदै थिइ । एकैछिन मा हामी बसेको चौरमा आइपुगी र अलि पर बसि ।उ सङ्गै एउटा साथी पनि थिइ तर साथी कस्ति छे चासो गरिन । म त उसलाई मात्र हेरिरहे । उसलाई नजिक बाट हेर्ने चाह पूरा भयो तर अनुहार अझै राम्रो संग देखिएको थिएन । त्यसैले त्यहाँ देखि उठेर उ नजिकै गए र hy म मदन भने । उसले आफ्नो अनुहार म तिर गर्दै भनि-----------------
बाकी भाग को प्रतीक्षा गर्नुहोला
जब त्यहा पुगे ..त्यहा अस्ति बिबाह हुने सुनिता दिदि आउनु भयेको रहेछ त्यही पनि माइतमा मैतालु फर्काउन आउदा हाम्रो घरमा पनि पस्नु भाको रे । दिदी सङ्ग भिनाजु पनि आउनु भाको थियो एक्छिम गफ गरेपछी म भित्र सोफा मा गयेर मोबाइल चलायेर बसे । केही बेरमा दिदी यो स्याउ लाई कहाँ राखम भन्दै एउटा आवाज आयो । कस्तो सुने सुने जस्तो पो लाग्यो त यो आवाज ! अनि येसो भित्र भान्सामा हेरेको म त छागा बाट खसे झै भये । अस्ति भेट हुने केटि पो रहेछिन । हैन कसरी आइन हाम्रो घर अनि किन ? प्रश्न उठे तर सोध्ने आट गर्न सकिन ! बेला बेल उनिलाइ हेर्थे जब हाम्रो नजर जुध्थ्यो म मोबाइल तिर ध्यान दिन्थे ! एकैछिन पछि मेरो दिदिले मलाइ बोलाउनु भयो उनी पनि त्यही नै थिइन अनि दिदी ले हाम्रो परिचय गराउनु भयो .. कि अस्ति बिबाह हुने दिदिको बहिनी पो रहेछिन । म त एक्छिन हैरान भय मन खुसिले अतालिन थाल्यो । उन्ले हजुरको नाम चाइ के नि भनेर प्रश्न गरिन ! मैले पवन भने तर उन्को नाम सोध्न बिर्सियछु ! अनि उस्ले त हामी त अब सोल्टी सोल्टिना पो परेम है सोल्टी दादा भन्दै कुरो गरिन । अनि म पनि मुसु मुसु हास्दै हो माथी हो थपे ... ...
Comments