त्यो फोटो अरु कसैको नभएर त्यै एलिसा को थियो । पहिला भन्दा झन् राम्री भएकी थिइ ।एलिसा लाई भेट्ने चाह बढन थाल्यो हाम्रो घर देखि लगभग 1 घन्टा लाग्थ्यो उसको घर पुग्न । धेरै राम्री भएकी रैछे पहिला भन्दा ! म उसको फोटो हेरेरै टोलाउन थाले । त्यतिकै मा आमा मुर्छा परेर हास्नु भएपछि पो झसङ्ग भए । किन हास्नु भाको आमा भनेर सोधे ? मैले पहिलै भनेको थिए नि तलाइ मन पर्छ भनेर भन्नू भो । मैले त्यस्तो केही होईन आमा म उसलाई भेटेर कुरा गर्न चाहन्छु भने । आमा संग उसको नम्बर पनि रहेछ आमा ले मलाई नम्बर दिनु भो ।फोन गरे कुनै एउटा केटा मान्छे ले उठायो । मैले एलिसा घरमा छ भनेर सोधे ? छ तर तपाईं को हो भनेर सोध्यो उता देखि । अब के भनौं भनौं भो अनि म एलिसा को साथी भने । एकछिन पर्खिनु म बोलाइ दिन्छु है भन्यो । दिदी तेरो फोन आको छ भनेर बोलायो उसले ! मतलब उ एलिसा को भाइ रहेछ । कस्ले फोन गरेको भनेर एलिसा को बोली सुनियो ! खै को हो तेरो साथी भन्छ आइज न भन्दै बोलायो भाइ ले । उता बाट नम्र स्वर मा hello भनी मैले पनि Hi भने । को बोल्नु भाको तपाईं मैले त चिनिन नि भनी । को होला खै गेस गरन भने । मदन हो भनी । हो ! तर कसरि चिन्यौ यति छिट्टै ? जसको पर्खाइमा आधा जिन्दगी कटाए जसको प्यार मा पागल भए जसलाई यो मन अनि मुटु को कुना कुनामा सजाए जसको कल्पना मा सयौं दिन काटे जसको अभावमा हरेक रात आँसु ले सिरानी भिजाए उसैलाई चिन्न नसक्ने कुनै चान्स होला त ? म अक्क न बक्क भए अझै पनि मेरो निम्ति हजारौं सपना संगै हजारौं रहर हरु सजाएर बसेकी रैछे । अझै पनि उसको मनमा मेरो निम्ति भरपुर माया रहेछ । म केही बोल्न सकिन ! एलिसा तिमी संग भेटेर कुरा गर्न मन छ भने । उसले पनि हुन्छ भोलि दिउँसो 3 बजे भेटन आउ भनी । तर कहाँ भेट्ने मैले सोधे ? म तल बेसि खेतमा आउछु त्यही आउ भनी । हुन्छ भने अनि फोन राखिदिए ।
भोलि चमेली लाई पनि भेट्न आउछु भनेको थिए यता एलिसा लाई पनि चमेली लाई फोन गरेर म त आउन सक्दिन अर्को दइन आउछु भने । किन नि उसको प्रश्न थियो ? घरमा सानो काम पर्यो त्यसैले भने । ल ल हुन्छ भनी । अब एलिसा लाई भेटेर धेरै पहिले देखि यो मनमा गुम्सिएर बसेका कुरा पोख्नु थियो । उसको प्रतेक प्रेम पत्र को जबाफ दिनु थियो । उसले सधैं प्रेम पत्र लेख्थी म न त no भन्थे न त yes नै यतिकै मा सिमित थियो हाम्रो सम्बन्ध हरु ।त्यसैले अब उसलाई उसको हरेक प्रश्न को जबाफ दिनु थियो उसको म प्रति को भ्रम हटाउनु थियो । एलिसा अझै पनि मेरै पर्खाइमा किन छिन् जान्न मन थियो । यति धेरै समय सम्म म उ देखि धेरै टाढा थिए अनि न उसलाई कुनै पल सम्झेको थिए न त कहिले contact गरेको थिए । तर पनि मलाई हिजो एलिसा ले गर्ने माया र आज गर्ने माया मा 1 इन्च पनि फरक थिएन ।
कता कता मलाई पस्चताप पनि भएको थियो किनकि मैले उसको प्रेम पत्र को जबाफ पहिलै दिएको भए सायद आजसम्म मलाई पर्खेर त बस्ने थिएनन् नि । मेरो निम्ति त्यो अमुल्री आँसु बगाउनु त पर्ने थिएन नि । सोचेको थिए उसको जबाफ नपाए पछि र म उ देखि टाढा भएपछि उसले भुल्छे होला ! तर बास्तबिकता त्यो रहेनछ उसले त मलाई चोखो अनि पबित्र माया गरेकी रैछे त्यसैले त आजसम्म पनि उ मेरै पर्खाइमा छिन् । भोलि कहिले होला र एलिसा सङ्ग भेटौ भाको थियो । रात पनि धेरै गैसकेको थियो म निदाउन तिर लागे ।
भोलि पनि भयो एलिसा लाई भेट्ने समय पनि आयो । खाना खाएर कपडा लगाए अनि एलिसा लाई फोन गरेर म हिड्न लाको भने ।घर बाट निस्केको त्यस्तै 45/50 मिनेट मा म उसले भनेको ठाउ पुगे । एलिसा पहिलै आएर बसेकी रैछे मलाई देख्ने बितिक्कै एउटा मिठो मुस्कान को साथ स्वागत गरि मैले पनि मुस्कुराउन नजानी नजानी मुसुक्क हासिदिए ।
पहिला जत्रो थिइ उत्रै रैछे निलो रंग को कुर्ता र हरियो रंग को सुरुवाल लगाएर आएकी रैछे । कुनै सिनेमा को हिरोईन झै देखेकी थिइ । एकछिन सम्म हाम्रो बोलचाल भएन मैले जिस्काउदै तिमी त अझै डल्लि नै पो रैछौ है भने । यहि डल्लि भएर त होला तिम्ले नहेरेको तिम्लाइ अग्लि चाहिने म डल्लि परे हल्का रिसाए झैँ भनी । मलाई त तिमी भन्दा पनि डल्लि चाहिएको भनेर जिस्काउन थाले । धेरै बेर सम्म जिस्किएरै बस्यौ । घाम ओझेल परिसकेको थियो जुन डाडा मा देखिन थालेको थियो । मैले उसलाई चमेली र मेरो बारे सबै कुरा भने ! उ थोरै मुस्कुराए झैँ गरेर बधाई छ भनी ।तर उसको अनुहार कालो बादल ले छेकिएको घाम झैँ देखेको थिए । मानौं कुनै ठुलो युद्द हारेको झैँ । म पनि उसलाई हेरिरहे मात्र केही बोल्न सकिन । के गरौं त म उसलाई जति कोशिस गरेपनि प्रेमिका मान्न तयार थिएन यो मन खै किन हो मैले पनि बुझन सकेको थिन । एलिसा मलाई बिर्सिएकै जाती हुन्छ तिमी यति राम्री छेउ म जस्तो हजारौं तिम्रो पछि होलान् किन तिमी मै भनेर मरिहत्ते गर्छौ ?
तिमी चाहिँ किन चमेली भनेर मरिहत्ते गर्छौ त उसको प्रश्न सुनेर म केही बोल्न सकिन चुपचाप बसिरहे । उ रुदै बोल्दै थिइ तिम्लाइ के थाहा मदन म तिम्रो लागि कति रोए कती कराए । तिम्ले एकपटक पनि नभनी india गयौ रे भन्ने खबर सुने देखि कति दिन तिम्रै सम्झना मा पागल भए त कती रात अनिदो मै बिताए । तिमी कल्पना पनि गर्न सक्दैनौ तिमी बिना को पल हरु मैले कसरी कटाए । हेर यहाँ तिम्रो माया मा म कति पागल भएको थिए भन्दै उस्ले हात देखाइ ब्लेड ले काटेर मेरो नाम लेखेकी रैछे ! थाहा थिएन कहिले काटेकि थिइ तर दाग भने गहिरो थियो । उ मलाई अङ्गाल्दै अझै बढी रुन थाली । म के गरुँ कसो गरुँ अलमल्ल थिए एलिसा लाई स्वीकार गरुँ त उता चमेली लाई के भनु उता चमेली लाई स्वीकार गरुँ त यता एलिसा पागल झैँ भएकी थिइ ।कसलाई स्वीकार गरुँ म ??????
बाकी भाग को प्रतीक्षा गर्नुहोला ।
Comments