Skip to main content

बिहेको पहिलो रातमा #Part_5

"वैवाहिक जीवन को शुभकामना जुनु ! ह्याप्पी म्यारिड लाइफ !
सधैं खुसी रहनु ! तिम्रा ओठमा मुस्कान देखिरहन पाउँ एक जन्म हैन जन्म जन्म सम्म ! तिमी खुसी भएको देख्न सुन्न पाइयोस ! प्रिय तिम्रै खुसी मा कहिँ कतै लुकेका छन मेरा मुस्कानका झोप्काहरु ! प्रिय उसले तिमी लाई नि मैले तिमी लाई गरे जतिकै प्रेम गरोस् , अझ त्यो भन्दा बढी गरोस !
उसले तिमी लाई मैले गर्ने जतिकै ख्याल गरोस् ! जुन जति गरे पनि आफ्नो आत्मसम्मान गिर्न नदिनु , इज्जत जोगाइ रहनु ! अब तिम्रो जिन्दगीको नयाँ यात्रा सुरु हुँदै छ ! तिमी हिजोसम्म एक छोरी थियौ ,कसैकी बहिनी थियौ ,कसैको प्रेमी थियौ होला ! अब तिमी बुहारी भएकि छौ कसैको भाउजु भएकि छ्यौ अनि कसैको श्रीमती भएकी छौ !"

ऊ जोसिएर बोलिरहेको थियो ! उसका हरेक शब्दहरुले मलाई छोइरहेका थिए ! मुटु च्वास्स च्वास्स बिजिरहेको थियो ! उसका शब्दमा पीडा लुकेका थिए , आक्रोस लुकेका थिए , डर लुकेका थिए अलिकती ख्याल अनि धेरै माया मिसिएका थिए ! अझै प्रेम गर्न छोडेन उसले मलाई ! उसका ती एक शब्दले मेरा हजारौं आँसुहरु खसी रहेका थिए !
आत्म ग्लानी ले सताइरहेको थियो मलाई ! प्रेम एकसँग गरेँ बिहे अर्कोसँग ! मैले हारेँ म डराएँ आफ्ना कुरा पोख्न सकिन बाबा आमालाई सम्झाउन सकिन ! मैले मेरो मात्र हैन अभासको भावना माथी पनि खेलेको थिएँ !
मलाई कसैको अङ्गालोको आवश्यक थियो यति बेला ,आभासको अङ्गालोको आवश्यक थियो ! उसको अङ्गालोमा कसिएर म मन खुलाउन चहान्थेँ ! तर अपसोच यो सम्भव थिएन !

आँसु पुछेर बोलेँ "अभु बाँच्न सक्छौ मबिना ? तिमी जीवन मा अघि बढ्छौ नि हैन ?"
ऊ एकैछिन मौन बस्यो , अनि जवाफ फर्कायो ,"अरे यार ! तिमी मेरो पहिलो अनि अन्तिम प्रेम हौ , तिमी लाई भुल्ने असम्भव कुरा हो , तिमी लाई सम्झन त पाउँछु नि हैन ? जुनु म तिम्रा यादहरुसँग एक्लै रमाउन त सक्छु नि हैन ? तिम्रो सम्झनामा आँसु बगाउन त सक्छु नि हैन ? म मर्दिन प्रिय ! जब सम्म तिम्रा याद रहन्छन् तबसम्म म बाँच्ने छु ! "

फेरि सोधेँ ,"पागल मान्छे ! अझै प्रेम गर्छौ मलाई ?"
उसले तुरुन्तै जवाफ फर्कायो ,"अरे यार प्रेन गरेको थिएँ तिमी लाई कुनै गेम खेलेको हैन ! "प्रेम गर्नेगरुले त्याग्न सक्नु पर्छ !" गेम खेल्नेले त हारेपछी फेरि प्रास गर्छन मैले त प्रेम गरेको ! अझै प्रेम गर्छु तिमी लाई ! "

अब म केही बोल्नै सकिन ! आँसुले बोल्न दिएनन , मनले बोल्न खोजिरहँदा पनि म निशब्द रहेँ !
उताबाट फेरि आवाज आयो ! "जुनु ! आज त तिम्रो बिहेको दिन ! तिम्रो जिन्दगीको सबैभन्दा रङ्गिन दिन ! मैले तिमी लाई डिस्टर्ब त गरेको छैन नि है ?.............

To be continue in next part

Comments

धेरै पढिएका कथाहरू.....

"बानेश्वर "भाग-३

.........जेठा दाइ को कुरा सुनेर चन्द्रकला बोल्न सकिनन... सङै बस्नु भएको आमा उठेर खोक्दै बाहिर निस्किनु भयो...सायद आमा लाई पनि जेठा छोरा को कुरा मन परेन होला..! रात को ८ बजि सकेका ले सबै ज...

Daughter छोरी

एक दिन एउटा व्यक्तिलाई बाटोमा अचानक रिँगटा लागेकोले केही मान्छे हरुले उलाई हस्पिटलमा लान्छ । सानै छदा उहाले आफ्नो छोराको मृगौला खराब भएकोले एउटा मृगौला आफ्नो छोरालाई दिएको थियो । त्यसैले अर्को मृगौलाले पनि काम गर्न छोडन लागेको थियो । उसको घरमा फोन गर पनि उसलाई त्यसतो हालतमा कोई आफन्त पनि भेटन आएन । उसलाई लाग्छ कि अब उसको अन्तिम दिन आईसकेछ । अर्को दिन उसको आखा खुल्छ , उसले अचम्म मान्दै डक्टरलाई सोधेछ " मलाई कसले आफ्नो मृगौला दिएछ ". डक्टरेले भन्छ " हजुर एउटी केटी आएको थियो उनले भनिन उनी हजुरको छोरी हो र हजुरलाई आफ्ना मृगौला दिन चाहान्छ "। मान्छे त्यो केटीको नजिक जान्छ र हेर्छ कि उनी साच्चै उसकी छोरी नै हुन्छ । जसलाई धेरै बर्ष पहिला उसले हेला गरेर घरबाट निकाल दिएका थिए । केटीले एउटा पत्र छोडेकी हुन्छ । उसले पत्र खोलेर पढ्छ ;--- " बाबा मलाई माफ गरिदिनु , म यो जुनीमा हजुरको छोरा बनी जन्मिनु सकिनन । सायद म धेरै नै भाग्यमानी रैछु जसको बुबाले यति धेरै माया गर्नु भएछ । त्यो दिन हरूलाई सम्झिदा धेरै रमाईलो लाग्छ । आमाले मलाई जन्म दिएर जानू भो , त्यसपछि हजुरले छोर...

बिहेको पहिलो रातमा Part 4

"अब किन सम्झेको ?" रुन्छे स्वरमा उसले फर्कायो ! मैले उसलाई चिनेदेखी पहिलो पटक उसको यस्तो आवाज सुनेको थिएँ !उसको स्वर मलिन थियो ! डर मिसिएको थियो उसको आवाजमा ! अलिअली सम्झना मिस...

Full Love Story ||Love Seasson|| In Nepali Language

  Love Session मेरो जन्म पण्डित श्री बिश्वेशवर चन्द्र प्रसाद पण्डित ज्युको घर मा भएको थियो । कसैलाई म मेरो बाबा को नाम भन्दा तिमीले आफ्नो बाबाको नाम भनेको कि तिम्रो ठेगाना भनेर खिल्लि उठाउथे । पण्डित ज्यु को घरमा मेरो जन्म भएकोले बाबाले आफै मेरो नाककरण गर्नु भएका थिए । मेरो नवरण को नाम प्रेम सुँन्दर चन्द्र प्रसाद पण्डित राखि दिनु भएको थियो । यो भन्दा त सानो मेरो घरको ठेगाना थियो , यति ठुलो नाम कसैलाई भन्दा सबै हासेर जिस्काउथे । म आफ्नो बाबाको एक्लो छोरा भएकोले गाउँ भरीका मान्छेहरुले मलाई छोटु पण्डित भनेर बुलाउनु हुन्थ्यो । हुन त नाम जति लामो थियो , उति धेरै मान सम्मान पनि थियो । तपाई सबैलाई थाहा नै होला , पण्डित ज्यु कसैको घरमा जादा , घरको मान्छेहरूले आफै कुर्सी दिएर बस्नु लगाउनु हुनु हुन्थ्यो । तर खासै मलाई इ मान सम्मान इज्जत को कुनै अावश्यक छैन जस्तो लाग्थ्यो । म जब स्कुल जान्थे , दलित जातका साथीहरू मेरो बेन्च बाटै उठेर अर्को बेन्च मा बस्ने गर्थे । म छक्क पर्दै किन उठेको भनेर सोध्दा उनीहरूले हामी तल्लो जातको हो त्यसैले हामीलाई तिमी सँग बस्नु अनुमति छैन भन्ने गर्थे । तर त्यै कक्ष...