बियोग भाग १

लेखक :- Sangita bhandari (भुन्टुरी )

उमेरले सानै भएता पनि जिम्मेवारीले थिचिएर होला म आफुलाइ निकै ठुलो देख्ने गर्छु ।म जुन परिवारमा जन्मे त्यो परिवार मध्य मलाइ न कसैको नाम थाहा छ न त कसैको अनुहार नै चिन्छु,मलाइ थाहा छ त केबल यति म छोरी भएकै कारण जन्मेको एक घन्टा मै खोलाको तिरमा लगेर छोडेका थिए रे भगवान मानिने मेरा बाबाआमाको अनुरोधमा छिमेकी उमेस काकाले ।।जब म खोला को तिरमा रोइरहेकी थिए तब लुगा धुन आउने धोबिको नजरमा परे म।धोबिले मलाइ काखमा लिएर घरमा लगे माया स्नेह सबै कुराले भरिपुर्ण हुँदै हुर्कदै थिए म।जस्ले मलाइ जन्म दिए उनिहरुको लागि म मरि सकेको थिए त्यसैले जस्ले मलाइ घरमा ठाउँ दिनु भयो मनमा सजाउनु भयो त्यस धोबिलाइ बाबा अनि उस्कि धर्मपत्नी जस्ले मलाइ प्रत्येक पल आफ्नो छातीमा टासेर हुर्काउनु भयो उहालाइ म आमा भनेर बोलाउने गर्थे।। जब म सानी थिए सबैको नजरमा प्यारी थिए अब त अलि ठूलि भैसकेकी थिए म मुनि एउटा भाइ  जन्मी सकेको थियो । भाइ जन्मे पछि बाबा आमाको माया भाइ प्रती अलि बढी नै देखिन्थ्यो जस्ले गर्दा मेरो मन आत्तिन्थ्यो सायाद भाइ उनी हरुको आफ्नै रगत भएर होला भनेर आफ्नो मन बुझाउन बाध्य भए। मेरो उमेरका सबै साथीहरू स्कुल जाने भैसकेका थिए मेरो मन मा पनि पढ्ने लेख्ने ठूलो मान्छे हुने रहर थियो मलाइ कर्म दिने बाबा आमालाइ सुख दिएर पाल्ने सपानाले सधै डसिरहेको हुन्थ्यो तर त्यो सपना लाई मनको कुनामा थन्काएर राख्नु पर्ने मेरो बाध्यता थियो।। १५ पुगेर भर्खर १६ लागेकी थिए घरमा बिहेको कुरा चलिसकेछ।बाबा आमालाइ त आफ्नी छोरी सानै लाग्छ भन्थे तर होइन्छ क्यारे १६ बर्षकै कलिलो उमेरमा जबर्जस्ति अनमाएर बिदा गरे मलाइ मेरा बाबा आमाले।
लोग्ने भनिएको मेरो जीवनसाथी झट्ट हेर्दा ३५ काटेको ,अग्लो,कपाल पालेको,बोल्दा कपाल मिलाइरहने अनि हास्दा गालामा खाल्डो पर्ने थियो। गाउको सुब्बाको एक्लो छोरो मोज मस्तिमा हुर्केको ,केटीलाई पैतलाको धुलो सम्झिने ,आवश्यक पूरा भएपछी फर्केर नहेर्ने स्वभाव लाई पतिको रुपमा पाएकी थिए मैले। यो मेरो कस्तो भाग्य जन्म त पाए बाबाआमा चिनेको छैन कर्म त दिए तर अब फर्केर जाने बाटो बन्द भै सकेको थियो अनि लोग्ने त पाए तर साथ थिएन ।अभावै अभावको जीवन बाच्न बाध्य म अभावकै मरुभूमि मा रुमलिरहेकी थिए।बिहेको पहिलो रात थियो मनभरी डर थियो अनगिन्ती रहर अनि मिठा मिठा सपनाहरू थिए।बाबा आमाको रुपमा पाएको सासुससुरालाइ खान दिए पछि आफू चाहिँ पतिदेबको पर्खाइमा बसिरहे कुर्दा कुर्दै कति बेला निदाएछु पत्तै भएन।बिहान भयो भाले बास्यो झस्याङ भए आँखा खोले आफू कहाँ छु भन्ने ठम्याउनै सकिन केही बेरको सोचाइ पछि याद आएछ म त अरु कसैकी पत्नी भैसके उसैको पर्खाइमा यहाँ निदाएकी रैछु भन्नी ।।
To be continue...