कल्पनाकी सानू , सायद तिमी फेला परेउ भने यो बर्स त भयेन अर्को बर्श पक्कै येसै गरि परपोज गर्ने छु । बिहानी को किरण सङ्गै रातका ती निशाहरु सङ्गै देख्न चाहन्छु । तिमी मेरो जिबनको कमजोरी भन्दा पनि कमि हौ जो बिना मेरो जीवन अधुरो छ । तिम्रो त्यो न्यानो हात समायर हरेक जङ्ग तर्न चाहन्छु सायद तिमी जुन सुकै दुनियामा हरायर बसे पनि एक न एक दिन मेरो मायाले तानेर ल्याउने छ त्यसैले फेला परेउ भने मेरो यि हात कहिल्यै नछोड्ने गरि समात्नु ल । आज परपोज डे भन्छन यस्को उपलक्ष्यमा मा म अरु केही भन्न नसकेनी बस म तिमिलाइ माया गर्छु अनि तिम्रै मायामा आफ्नो जीवन समर्पण गर्न चाहन्छु मेरो पहिलो प्रेम मेरो परिवार सङ्ग सङ्गै दोश्रो प्रेम तिमी म कहिल्यै पनि छोड्ने छैन ।। जसरी तिमी रुदै तिम्रो माइती घर छाड्छौ त्यसो दोब्बर खुसी म तिमिलाइ दिन चाहन्छु मेरो यस चोखो मायालाइ अङ्गालिदेउ ल 😍😍😍😍
कलेज भर्खर स्कुले जीवन बिताएर कलेज जानू आफैमा खुसीको कुरा थियो । स्कुलमा जस्तो गृहकार्य गर्न नपर्ने र पढ्न मन लागे पढ्ने नत्र जता गए नि हुने भन्ने कुरा धेरै सुनेको थिए मैले । आज सुरु दिन थियो मेरो कलेजमा गाउँ बाट भर्खर शहर झरेको एक हप्ता मात्रै भएको थियो । त्यति थाहा थिएन शहरको रहनसहन र रमझम र झन कलेजको बारेमा थाहा हुने त कुरै भएन । भर्ना गर्न जादा झुलुक्क पुगेर काम सकेर फर्किएको थिए म राम्रो संग हेर्दा पनि हेरिन । नया भएकै भएर होला अफ्ट्यारो महशुस हुन्थ्यो तर जे भए नि पढ्न भनेर आइसकेपछि नगएर पनि त भएन । बिहानै उठे जुत्ता हिजो दिउसै देखि टलक्क टल्कने बनाएर पोलिस लगाएर राखेको थिए । कलेजको पोशाक पनि सफा चट्टको बनाएको थिए । पोशाक लगाएर बाथरुम मा गएर आफुलाई नियाले धेरैबेर सम्म । शिर देखि माथी सम्म दोहोराउदै तेह्राउदै हेरे सबै ठिक लाग्यो अनि ठूलो झोला भित्र एउटा मात्र कापि हालेर निस्किए कलेज तिर । त्यो बेलाको फेसन रे त्यो झोलाको छोटो फिता बनाएर टपक्क टासिने गरेर भिर्नु पर्ने अनि माथी पट्टी ग...
Comments