Skip to main content

मोरो बाबानै मेरो मिल्ने साथी (Dad Is My Best Friend)

कोहि जिन्दगी हुन्छन्
कोहि साथी हुन्छन
कोहि सहयात्री हुन्छन् अनि
कोहि बाबा हुन्छन्
जो बेस्ट फ्रेन्ड हुन्छन् ,जो जिन्दगी हुन्छन् !
बाबा💞💞

खै कसरी लेखौँ म तिम्रो बारेमा
याद छ बाबा सानो छँदा म
कति किचकिच गर्ने गर्थेँ
यो चाहियो , यो किन्दिनु त्यो
किन्दिनु , यो मन पर्यो त्यो मन पर्यो
यहाँ जानू पर्यो त्यहाँ जानू पर्यो ,
बाबा तिमी नै पाउथेँ मैले यो सबको लागि
पिराउने ,किचकिच गर्ने अनि रिसाउने
तर अहँ तिमी लाई मेरा यी सब किचकिचले कहिल्यै झर्को लागेन
मलाई जे मन पर्यो त्यही किन्दियौ
मलाई जे खानु छ त्यही मिठास दियौ
मलाई जहाँ जानू छ त्यहीँ पुर्यायौ
शहनशिलता त कसैले तिमी सँग सिकोस बाबा !

जब म खुसी हुन्थेँ ,
ओठ तिम्रा मुस्कुराउँथे मेरो भन्दा पहिला
जब म दुखी हुन्थेँ ,
मन तिम्रो रुन्थे मेरो भन्दा पहिला
जब म गल्ती गर्थेँ ,
त्यो गल्ती तिमी आफ्नो बनाउँथ्यौ
जब म सफल हुन्थेँ ,
छाती गौरबले तिम्रो फुल्ने गर्थ्यो
अनि जब म पराजित हुन्थेँ ,
हौसला दिने तिमी हुन्थ्यौ सबिभन्दा पहिला ,
तिमी त बेस्ट फ्रेन्ड हौ नि त्यसैले
त हरेक पल मेरो साथ थियौ !

अझै याद छ बाबा ,
तिम्रा काखमा बसेर मैले संसार जित्ने सपना देखेको
अझै याद छ तिम्रो काँधमा बसेर
जुन तारा छुने रहर बुनेको
अनि अझै याद छ सानो छँदा
"fathers day " मा happy fathers day
लेखेको greetings दिएको
अनि त्यो पनि याद दशैंमा
"बाबा! बाबा! नाना, चाचा , चिची ,पैसा"गर्दै
तिम्रो पसिनामा रमाएको !

बाबा💕💞 दु:ख त तिमी लाई नि हुन्छ होला
पीडा त तिमी लाई पनि हुन्छ होला
मन त तिम्रो पनि दुख्छ होला नि है
अनि आँखामा आँसु त तिम्रो पनि आउँछ होला
तर अहँ कहिल्यै देखिन तिमी रोएको
कहिल्यै देखिन तिमिले मन दुखाएको
अनि यो पनि थाहा छ
यो सब तिमी ले किन गर्यौ
मेरो लागि
आफ्नो सन्तानको खुसीको लागि
त्यसैले Dad is my best friend💕

Comments

धेरै पढिएका कथाहरू.....

"बानेश्वर "भाग-३

.........जेठा दाइ को कुरा सुनेर चन्द्रकला बोल्न सकिनन... सङै बस्नु भएको आमा उठेर खोक्दै बाहिर निस्किनु भयो...सायद आमा लाई पनि जेठा छोरा को कुरा मन परेन होला..! रात को ८ बजि सकेका ले सबै ज...

Daughter छोरी

एक दिन एउटा व्यक्तिलाई बाटोमा अचानक रिँगटा लागेकोले केही मान्छे हरुले उलाई हस्पिटलमा लान्छ । सानै छदा उहाले आफ्नो छोराको मृगौला खराब भएकोले एउटा मृगौला आफ्नो छोरालाई दिएको थियो । त्यसैले अर्को मृगौलाले पनि काम गर्न छोडन लागेको थियो । उसको घरमा फोन गर पनि उसलाई त्यसतो हालतमा कोई आफन्त पनि भेटन आएन । उसलाई लाग्छ कि अब उसको अन्तिम दिन आईसकेछ । अर्को दिन उसको आखा खुल्छ , उसले अचम्म मान्दै डक्टरलाई सोधेछ " मलाई कसले आफ्नो मृगौला दिएछ ". डक्टरेले भन्छ " हजुर एउटी केटी आएको थियो उनले भनिन उनी हजुरको छोरी हो र हजुरलाई आफ्ना मृगौला दिन चाहान्छ "। मान्छे त्यो केटीको नजिक जान्छ र हेर्छ कि उनी साच्चै उसकी छोरी नै हुन्छ । जसलाई धेरै बर्ष पहिला उसले हेला गरेर घरबाट निकाल दिएका थिए । केटीले एउटा पत्र छोडेकी हुन्छ । उसले पत्र खोलेर पढ्छ ;--- " बाबा मलाई माफ गरिदिनु , म यो जुनीमा हजुरको छोरा बनी जन्मिनु सकिनन । सायद म धेरै नै भाग्यमानी रैछु जसको बुबाले यति धेरै माया गर्नु भएछ । त्यो दिन हरूलाई सम्झिदा धेरै रमाईलो लाग्छ । आमाले मलाई जन्म दिएर जानू भो , त्यसपछि हजुरले छोर...

बिहेको पहिलो रातमा Part 4

"अब किन सम्झेको ?" रुन्छे स्वरमा उसले फर्कायो ! मैले उसलाई चिनेदेखी पहिलो पटक उसको यस्तो आवाज सुनेको थिएँ !उसको स्वर मलिन थियो ! डर मिसिएको थियो उसको आवाजमा ! अलिअली सम्झना मिस...

Full Love Story ||Love Seasson|| In Nepali Language

  Love Session मेरो जन्म पण्डित श्री बिश्वेशवर चन्द्र प्रसाद पण्डित ज्युको घर मा भएको थियो । कसैलाई म मेरो बाबा को नाम भन्दा तिमीले आफ्नो बाबाको नाम भनेको कि तिम्रो ठेगाना भनेर खिल्लि उठाउथे । पण्डित ज्यु को घरमा मेरो जन्म भएकोले बाबाले आफै मेरो नाककरण गर्नु भएका थिए । मेरो नवरण को नाम प्रेम सुँन्दर चन्द्र प्रसाद पण्डित राखि दिनु भएको थियो । यो भन्दा त सानो मेरो घरको ठेगाना थियो , यति ठुलो नाम कसैलाई भन्दा सबै हासेर जिस्काउथे । म आफ्नो बाबाको एक्लो छोरा भएकोले गाउँ भरीका मान्छेहरुले मलाई छोटु पण्डित भनेर बुलाउनु हुन्थ्यो । हुन त नाम जति लामो थियो , उति धेरै मान सम्मान पनि थियो । तपाई सबैलाई थाहा नै होला , पण्डित ज्यु कसैको घरमा जादा , घरको मान्छेहरूले आफै कुर्सी दिएर बस्नु लगाउनु हुनु हुन्थ्यो । तर खासै मलाई इ मान सम्मान इज्जत को कुनै अावश्यक छैन जस्तो लाग्थ्यो । म जब स्कुल जान्थे , दलित जातका साथीहरू मेरो बेन्च बाटै उठेर अर्को बेन्च मा बस्ने गर्थे । म छक्क पर्दै किन उठेको भनेर सोध्दा उनीहरूले हामी तल्लो जातको हो त्यसैले हामीलाई तिमी सँग बस्नु अनुमति छैन भन्ने गर्थे । तर त्यै कक्ष...